Hoe ik ooit ertoe ben gekomen om mee te doen, vraag ik me nog steeds af. Het is allemaal begonnen toen Leen aan me vroeg of ik mee wilde doen aan het ‘Goudse Pijpentoernooi’.
“Nooit van gehoord”, zei ik.
Dus legde hij me de wedstrijd uit en merkte op:
“Het zou leuk zijn als je meedeed; het is een goede reclame voor de vereniging en dat dames ook hout schieten.”
“Ok, prima. Ontmoet ik ook eens andere houtschutters.”
Nu gaan we het mee maken…

Zoals gewoonlijk is er altijd wel een goede sfeer bij ons op de vereniging en zo ook op 15 november, de dag van de wedstrijd. Ik keek mijn ogen uit, want ik zag een indiaan en een ‘middeleeuws’ geklede man met een viltenhoed op zijn kop.
Dit is leuk, dit wordt een te gekke dag.

Dat het om punten gaat, is voor mij niet het belangrijkste. Eerst eens kijken waar ik moet schieten. Gelukkig kan Leo me dat wel vertellen. Wat een verrassing, Leo schiet ook mee met een boog van de vereniging en ik sta op dezelfde baan als hij. Maar mijn pijlen zijn niet goed, want ik heb aluminiumpijlen. Dus ik naar Leen om advies te vragen.
“Nee hoor, dat kan echt niet. Dat is tegen de regels hè!” zegt hij.
Ik heb wel houten pijlen bij me, maar dat zijn kromme zo uit de winkel… Gelukkig leent Leo mij drie van zijn goede houten pijlen. Die zijn gemaakt door Wim en Leo vertelt me meteen:
“Als ze bevallen, kun je bij hem nieuwe voor jezelf regelen.”
Wim… Daar heb ik meer van gehoord bij de jongens van het hout, die maakt ook bogen. Alleen wie is Wim?
“Die man,” zegt Leo “daar zit hij.”
Oh, die ken ik wel! Ik wist alleen niet dat dát Wim was.
Die naam vergeet ik nu niet meer.

Ok, proefschieten met die pijlen gaat fantastisch! 6-7-9 en de volgende proefronde is ook goed. Maar ja, beginnersgeluk. De wedstrijd eindigt bijzonder slecht… Als ik het goed heb onthouden, heb ik 126 punten bij elkaar geschoten, maar voor de Engelse telling is dat 12 x 3 , dus 36 pijlen. Normaal zit ik op bijna een 6 gemiddeld als het lekker gaat.
Het mag mijn pret niet drukken, ik heb het goed naar mijn zin. We grappen en grollen in ons ploegje.

Een man die bij ons schiet -ik noem geen namen- is vreselijk stil. Volgens mij zenuwen of gewoon concentratie. Daar heb ik geen last van. Waarom? Het is voor mij een spelletje, dat is natuurlijk niet een goede wedstrijdinstelling, maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar. De telling van de tweede ronde blijft een verrassing, wordt er gezegd.
Leuk, leuk, leuk!
Allemaal gekke schijven op de schietwand! Daar hou ik van! Schieten op de kleurtjes en dan maar kijken hoeveel punten je hebt achteraf. Dat is namelijk de verrassing en zo maakt iedereen een kans. Ook de wat mindere schutters. Mijn puntenaantal in deze serie is zo’n beetje hetzelfde als de eerste ronde.

Na het schieten heb ik even de tijd om bij Wim pijlen te regelen voor mezelf. En om een broodje kroket te eten aan de bar. Het is best druk, want ik zie drie vrijwilligers achter de bar helpen. Dan begint de prijsuitreiking. Ik heb zeer zeker niets gewonnen, zo goed had ik niet geschoten. Dat lag niet aan de pijlen hoor, maar puur aan mijzelf. Tot mij stomme verbazing hoor opeens ik mijn naam vallen voor de eerste plaats.
Hè? Hoe kan dat nou?
Tja, dat lag aan een bepaalde manier van tellen. Twee series schieten met het eindtotaal zo dicht mogelijk bij elkaar.
De dame die normaal altijd wint omdat ze gewoon goed schiet, was hier geloof ik niet erg blij mee. Even komt het in me op om de prijs aan haar te geven, maar Leen en zijn vrouw hebben hem zelf gemaakt en hij is erg mooi, dus ik hou hem lekker zelf.

Kijk, dit is nou het echte verenigingsgebeuren: een leuke sfeer en niet te vergeten een heleboel vrijwilligers die de wedstrijd mogelijk hebben gemaakt. Zonder hen zou het niet gelukt zijn. En vergeet de Goudse wafels niet!!

Volgende keer doe ik zeker weer mee. Met mijn nieuwe pijlen moet dat zeker lukken. Enne Leo, bedankt voor het lenen. Oeps, één is kapot… sorry!

Geschreven door Hilly Slag